طُبْنٌ
Root: طبن
Full Definition
طُبْنٌ
The [kind of mandoline called] طُنْبُور: or the عُود [i. e. lute].
2 See also طُبْنَةٌ.
3 And see طَبْنٌ.
2 See also طُبْنَةٌ.
3 And see طَبْنٌ.