وَاكِظٌ
Root: وكظ
Full Definition
وَاكِظٌ
and مُوَاكِظٌ
i. q.
وَاظِبٌ and مُوَاظِبٌ: Attending assiduously to such a thing; intent upon it. (Lh, in TA, art. وظب.)